जेल ते बेल

घर उभे करण्यासाठी वडिलांनी कष्ट केले, शिक्षण पूर्ण केले आणि कुटुंबाची जबाबदारी सांभाळली. त्यांच्या मुलासाठी मात्र त्यांनी कमतरता जाणवू दिली नाही. त्या प्रेमामागे एक अपेक्षाही होती: मुलाने अभ्यास करावा, पुढे जावे आणि चांगली नोकरी मिळवावी. पण राजेंद्रचे मन अभ्यासापेक्षा मित्र, खेळ आणि गावभर भटकण्यात रमले.

जेल ते बेल ही वडिलांच्या संघर्षाची आणि मुलाच्या स्वतःच्या निवडींकडे पुन्हा पाहण्याची आत्मकथा आहे. नेवाशातील बालपण, शाळेतील साधारण कामगिरी आणि घराबाहेर पडून शिक्षणासाठी लोणीत राहण्याचे दिवस—या आठवणींतून पिता-पुत्रांमधील अंतर हळूहळू स्पष्ट होते. नव्या संगतीत घेतलेले निर्णय, वडिलांचे समजावणे आणि मुलाला निरोप देताना त्यांच्या डोळ्यांत दाटलेले पाणी मनात रेंगाळते.

एका बाजूला मुलासाठी काळजी करणारे वडील; दुसरीकडे स्वतःची वाट शोधणारा मुलगा. त्यांच्या अपेक्षा आणि निवडींच्या संघर्षात कुटुंबाचे प्रेम, न बोललेली वेदना आणि आठवणींचे ओझे काय रूप घेते? प्रामाणिक, आत्मपरीक्षणाने भरलेले हे कथन वाचकाला स्वतःच्या नात्यांकडे नव्या नजरेने पाहण्यास प्रवृत्त करते.